97 ـ د ملالۍ نانۍ خور

 

 

ملالۍ وايي خپلي مور ته

چي له مکتبه راسم کور ته

زما همصنفياني مي ياديږي

کور کي مي زړه ډېر په تنګيږي

کاشکي مي مشره خور لرلای

زه به يې ډېره نازولای

درسونه ما به پر ويلای

امرونه ما به پر کولای

اخيستای ما به يې ګوډياني

څوک مېلمنې څوک يې ناوياني

لوبي به موږ سره کولای

وخت به مي ښکلی تېرېدلای

خو اوس مي خور ډېره نانۍ ده

زه يم پر مشره دا کوچنۍ ده

بس ټوله ورځ دا او ژړا وي

يا وي بيده يا يې ګاګا وي

نه د مجلس ده نه د لوبو

لا تللای نه سي پر خاپوڅو

کاشکي مي مشره خور لرلای

موږ به بازۍ سره کولای

مور ويل ګراني زما لوري

زما خوږې زما شکري

اوس که نانۍ ده هم ستا خور ده

خوږه پيشو زموږ د کور ده

ګاګا چي وايي دا مجلس دی

ژړا چي کړي تنګ يې نفس دی

خور که دي نن ډېره نانۍ ده

د لوبو نه ده لا کوچنۍ ده

خدای به يې لو کړي ستا خورکه

درڅخه غواړي به نانځکه

ته به ور وښيې درسونه

ښايسته اخلاق او ښه چمونه

ملګرې ستا به وي ستا خور

هم په مکتب کي هم پر کور

واياست به ګډ سره درسونه

د زړه ارمان د زړه حالونه

وګوره څنګه درته ګوري

ټالۍ وهي دا ستا پر لوري

وای راته وکړه مجلسونه

راته تکرار کړه خپل درسونه

زه به ګاګا ګاګا کومه

ځان به پر تا زه ګرانومه

ته زما خور زما زړګۍ يې

لويه نانځکه پستکۍ يې

شکر چي مشره خور لرمه

لوبي به زه درسره کړمه

 

احمدولي اڅکزی، د ۲۰۱۶ کال د جنورۍ ۵مه نېټه، بون

 

 د کاپي کولو په صورت کي د منبع او د بشپړ لينک زیاتول حتمي دي.

**************************************************
غوره ټېګونه:


**************************************************

هيله: لطفا زموږ سره مرسته وکړئ او راته د ماشومانو لپاره خپل نکلونه او اشعار راولېږئ. که غواړئ زموږ سره تماس ونيسئ نو پر دغه جمله کليک وکړئ.