167 ـ وزرماتې مرغۍ

source of image: https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/60/6f/d9/606fd9c85cde4502d5010c0eee05bf55.jpg

 

  منی تېر سو او ژمی راغئ . هوا سړه سوه . کوچي مرغان تودو ځايو ته ولاړل . يوه عاجزه مرغۍ چي وزر يې مات سوئ وو او الوتلای نه سوه پاته وه . 

 دا مرغۍ د ونو يوه نژدې ځنګل ته ورغله د دې د پاره چي د ګرمۍ تر راتلو هلته د اوسېدو ځای پيدا کړي .

 اول چنار ته ورغله د ځای خواهش يې ځني وکړ. چنار په ډېر غرور او تکبر ولاړ وو، ويې ويل : ” زما خوا ته نژدې مه راځه چي ستا بده ورځ ماته را و نه رسيږي.» 

 د زردالو وني ته ولاړه . هغې ور ته وويل : ” زما څخه دا غوښتنه مه کوه . ځه خپله لار دي وهه، دلته د بېګانوو د پاره ځای نه سته.»

ولي ته ورغله . هغې ورته وويل :” ځه نژدې مه راځه، زه چي ستا چټل مخ ته ګورم، ډارېږم نه چي ستا د دغه حالت تاوان ماته و نه رسيږي.»

مرغۍ عاجزي چي دا جوابونه واورېدل حيرانه سوه، نه پوهېده چي څه وکړي او چيرته ولاړه سي . پدې وخت کي نښتر د ليري وليده ور ږغ يې کړه ، 

اې غريبي مرغۍ!” څه غواړې او چېرته ځې”؟

دې جواب ور کړ : ” وزر مي مات دئ الوتلای نه سم . نوري مرغۍ تودو ځايو ته ولاړې او زه پاته سوم . ټولو ونو ته ورغلم چي ځای را کړي، يوې هم زړه را باندي و نه سوځئ ( سېزه ) او نه يې ځای راکړ چي د ژمي دا ساړه پکښي تېر کړم”. نښتر ور ته وويل : ” راځه ماته راسه، هره څانګه چي دي خوښه وي ، هلته ځای خوښ کړه او کښېنه”.

مرغۍ د نښتر په يوه ښاخ کښي ځای خوښ کړ او پکښي کښېناسته . نښتر ته يې دعاوي و کړې .

يوه شپه سخت باد راوالووت ، د چنار، زردالو او ولي پاڼي يې توی کړې مګر د نښتر پاڼي چي د هغې خواري مرغۍ سره يې ډېر احسان کړئ وو ټولي شنې پاته سوې .

ترتيب کوونکی :  عبدالعلي رسولزاده

منبع: www.pashto.se ، د ۲۰۱۷ کال د فبرورۍ لومړۍ نېټه

 د کاپي کولو په صورت کي د منبع او د بشپړ لينک زیاتول حتمي دي.

**************************************************

هيله: لطفا د ماشومانو لپاره په نکلونو او اشعار رالېږلو سره زموږ د دغې پروژې سره مرسته وکړئ. که غواړئ زموږ سره تماس ونيسئ نو پر دغه جمله کليک وکړئ.